|
Samenvatting:
Met de opname van het beheren van natte koeltoreninstallaties in de wet milieubeheer, het verschijnen van Arbo-informatieblad 32 en ISSO-publicatie 55.3 met inmiddels ook en de model risicoanalyse en beheersplan is het veilig beheren van klimaatinstallaties “op papier” geregeld. Maar papier is geduldig en er zullen daadwerkelijk acties moeten worden ondernomen om incidenten zoals met de koeltoren van het Post CS-gebouw in Amsterdam in het vervolg te voorkomen.
De techniek die nodig is voor het legionellaveilig beheren van klimaatinstallaties is op zichzelf al lastig genoeg. De waterbehandeling luistert heel nauw, met name het bepalen van de juiste doseringen, zodanig dat de bacteriën voldoende afsterven, afzettingen in oplossing blijven en metalen onderdelen niet corroderen. De regeling en beveiliging zijn daarbij ook een belangrijk aandachtspunt. Bij het toepassen van waterbehandeling moet niet alleen worden gekeken naar de Legionellaveiligheid, corrosie en dergelijke, ook het effect van het lozen op op het riool verdient de nodige aandacht. Er is een scala van waterbehandelingstechnieken op de markt die op dat gebied verschillend presteren. In deze Thematech wordt aandacht besteed aan twee technieken die het milieu weinig belasten, maar nog weinig in Nederland worden toegepast bij koeltorens.
Is dat allemaal in orde dan is het nog lang geen waarborg voor een legionellaveilige installatie. In de praktijk blijkt telkens weer dat het vaak andere zaken zijn die tot gevaarlijke situaties leiden. Vooral bij koeltoreninstallaties zijn een groot aantal verschillende partijen en personen betrokken bij het beheer. Een deel van de oplossing is het beheer zodanig te organiseren dat dit aantal sterk verminderd. Daarnaast moet er duidelijkheid zijn over de taken en verantwoordelijkheden van elk van die partijen? Is het bijvoorbeeld voldoende duidelijk hoe de communicatie verloopt als er gebreken worden geconstateerd? Wie signaleert, wie rapporteert aan wie en wie komt in actie?
En het allerbelangrijkste is het antwoord op de vraag: Wie is eindverantwoordelijk? Volgens de Wet milieubeheer is dat de “drijver van de inrichting”, meestal de exploitant van het gebouw. In veel gevallen is niet echt duidelijk wie dat is. Wordt er dan iemand gevonden die aan de omschrijving voldoet door de adviseur die het Legionellabeheersplan opstelt, dan vertoont deze vaak “vluchtgedrag”.
Het beheer van de koeltoreninstallatie moet passen in het beheer van de rest van de installaties en het gebouw. Vaak wordt de techniek als uitgangspunt gekozen. In het artikel van Bart <personname productid="Jan Kordes" w:st="on">Jan Kordes</personname> en Bart Settels wordt een andere benadering voorgestaan. Zij reiken een handvat aan waarbij in eerste instantie juist niet naar de installatie wordt gekeken, maar een analyse wordt gemaakt van de factoren die van invloed zijn op een koelwatersysteem.Uitgangspunt voor hen is het bereiken van een duurzame situatie.
De stok achter de deur blijft uiteraard de wetgeving. We zijn heel blij dat, getriggerd door het incident rondom het Post CS-gebouw in Amsterdam in 2006, de legionellawetgeving met betrekking tot legionellaveiligheid van koeltoreninstallaties ook terecht is gekomen in de wet milieubeheer. Echter ook zonder deze wetgeving bleek het al mogelijk om nalatigheid van de personen en bedrijven die betrokken zijn bij het beheer van koeltorens te bestraffen. In het artikel van een van de betrokken advocaten Rolinka Wijne wordt dit toegelicht.
Goed gereedschap om installaties goed te ontwerpen en beheren van koeltoreninstallaties is onontbeerlijk voor de installatiebranche. Vandaar dat ISSO zich veel moeite heeft getroost om ook over dit onderwerp een ISSO-publicatie te ontwikkelen specifiek voor gebouwgebonden systemen. Sinds kort is daar een belangrijk gereedschap bijgekomen: het model Legionella risicoanalyse en beheersplan koeltoreninstallaties.
Aantal:
|
