|
Samenvatting:
In deze publicatie worden nieuwe richtlijnen gepresenteerd voor het thermische binnenklimaat in gebouwen, met name kantoren. Deze richtlijnen, ATG (Adaptieve TemperatuurGrenswaarden) genoemd, vormen de basis voor zowel hulpmiddelen bij het ontwerpen van nieuwe gebouwen of renovatieprojecten, als voor de beoordeling van bestaande situaties.
In Nederland bestaat er al een lange traditie van richtlijnen voor het thermische binnenklimaat, die begint in de jaren ’70. Rijksgebouwendienst (Rgd) en de toenmalige Rijks Bedrijfsgezondheidsdienst en Bedrijfsveiligheidsdienst (RBB) waren daarin de belangrijkste spelers.
Eind jaren ’80 vond de eerste ontwikkeling van richtlijnen een afronding in de “gewogen PMV-overschrijdingsuren”. Een methode waarmee adviseurs goed uit de voeten kunnen, maar die zijn beperkingen kent waar het communicatie met gebouwgebruikers betreft. Ook voor het beoordelen van bestaande situaties is de methode niet zonder meer geschikt.
Deze methode en de daaraan voorafgaande temperatuuroverschrijdingscriteria zijn gebaseerd op de behaaglijkheidstudies van Fanger en de door hem ontwikkelde Predicted Mean Vote (PMV) met het daaraan gekoppelde Predicted Percentage of Dissatisfied (PPD).
Het werk van Fanger stoelt op klimaatkameronderzoek met proefpersonen en is van oorsprong bedoeld voor gebouwen met centraal geregelde klimaatbeheersing.
Eind jaren ’90 ontstonden via door De Dear en Brager bij elkaar gebrachte resultaten van veldonderzoek nieuwe inzichten ten aanzien van de binnentemperatuur en de comfortbeleving van gebouwgebruikers. Met name in gebouwen met te openen ramen en een grote invloed van de individuele gebruiker op het thermisch binnenklimaat blijkt de acceptatie van bijvoorbeeld hogere binnentemperaturen veel sterker afhankelijk te zijn van de buitentemperatuur dan eerder werd aangenomen. Zij maken aannemelijk dat sprake is van een psychologische adaptatie. Met name de recente voorgeschiedenis ten aanzien van de heersende buitentemperatuur blijkt van invloed op de temperatuur die gebouwgebruikers als comfortabel aangeven. In een periode van hogere buitentemperaturen bijvoorbeeld, wordt ook een hogere binnentemperatuur dan op basis van Fanger’s PMV wordt verwacht als comfortabel aangemerkt.
Voor met name kantoren en daarmee vergelijkbare situaties is op basis van de onderzoeksresultaten van De Dear en Brager een nieuwe indicator voor het thermisch binnenklimaat ontwikkeld, inclusief de bijbehorende criteria en een classificering van de kwaliteit van het thermisch binnenklimaat.
Via eenvoudige rekenregels kan ook voor andere situaties dan die van kantoren een indicatie worden gegeven.
Omdat de waardering van gebouwgebruikers in geheel gesloten gebouwen met centrale regeling van het binnenklimaat sterk afwijkt van gebouwen met te openen ramen en goede mogelijkheden voor individuele beïnvloeding van het thermische binnenklimaat, zijn keuzeschema’s ontwikkeld waarmee kan worden bepaald van welk gebouw/kli-maattype sprake is. Omdat vele factoren meespelen en geen enkele naam echt recht doet aan de bedoelde situatie wordt met een abstracte aanduiding gesproken over gebouw/klimaattype Apha en Bèta.
Het rapport geeft naast een concrete beschrijving van de nieuwe richtlijnen een uitgebreide beschouwing over de achtergronden van thermische behaaglijkheid: het thermo-regulatiesysteem van de mens, thermosfysiologisch mensmodellen van Fanger en anderen en uiteraard de nieuwe inzichten over adaptieve thermische behaaglijkheid van De Dear en Brager. Verder komt de ontwikkeling van richtlijnen voor thermische behaaglijkheid binnen Nederland vanaf de jaren ’70 aan de orde en wordt besproken waaraan goede prestatie-eisen moeten voldoen. De publicatie eindigt met een handreiking tot het werken met de nieuwe richtlijnen in de praktijk.
Aantal:
|
